Giewont to masyw górski w Tatrach Zachodnich o wysokości 1894 m n.p.m. i długości 2,7 km. Składa się z trzech głównych wierzchołków: Wielkiego Giewontu (1894 m n.p.m.), Małego Giewontu (1728 m n.p.m.) oraz Długiego Giewontu (1876 m n.p.m.). Mimo że Wielki Giewont jest często uważany za najwyższy szczyt w Tatrach Zachodnich na obszarze Polski, to faktycznie wyższym szczytem jest Twarda Kopa, położona w okolicach Czerwonych Wierchów.

     Masyw Giewontu jest otoczony przez Dolinę Bystrej, Dolinę Kondratową, Dolinę Małej Łąki oraz Dolinę Strążyską. Szczyt góry leży w północnej grani Kopy Kondrackiej. Pomiędzy Wielkim a Małym Giewontem znajduje się Giewoncka Przełęcz, z której schodzi Żleb Kirkora, miejsce niebezpieczne dla turystów. Na południu zbocza Wielkiego Giewontu schodzą do Kondrackiej Przełęczy. Charakterystyczna przełęcz między Giewontem a Długim Giewontem nazywana jest Szczerbą. Cały masyw dominuje nad Zakopanem, oferując imponujący widok na Giewont.

     Nazwa Giewontu prawdopodobnie wywodzi się z języka niemieckiego, od słowa "Wand", oznaczającego skałę lub ścianę. Na szczycie Giewontu umieszczony jest metalowy krzyż o wysokości 15 metrów, ufundowany przez mieszkańców Zakopanego w 1901 roku z okazji 1900. rocznicy narodzin Jezusa Chrystusa.